Շտեմարան

Պարբերությունները նշող թվերի դասավորություն ո՞ր տարբերակն է համապատասխանում տեքստի տրամաբանական և քերականորեն ճիշտ կառուցվածքին:
7-2
Միջատները շատ զգայուն են մագնիսական դաշտի նկատմամբ. Բավական է հետևել տնային ճանճին, կողմնացույցով որոշել, թե որտեղ են հյուսիսն ու հարավը, և կտեսնեք, որ եթե քամի չկա, ոչինչ չի խանգարում ճանճին, նա միշտ նստում է որոշակի ուղղությամբ՝ կամ հյուսիս-հարավ, կամ արևելք արևմուտք: Թե ինչպես է ճանճը զգում մագնիսային դաշտը, և ինչու է բնությունը նրան այդպիսի հատկությամբ օժտել, առայժմ պարզ չէ: Ըստ երևույթին, նա ինչ-որ զգայուն օրգան ունի, որն ընդունակ է զգալու մագնիսական ուժագծերի ուղղությունը ոչ պակաս ճշգրտությամբ, քան կողմնացույցը, բայց գիտնականներն առայժմ այդ օրգանը չեն գտել: Եթե նրան դնեք ուժեղ մագնիսի բևեռների միջև, նախ կսկսի անհանգստանալ, ապա ճնշված կանշարժանա նշված ուղղություններից մեկում: Դուք կտեսնեք, թե ինչպես է նա գլուխը հարդարում: Իսկ, եթե մագնիսը զգուշորեն հեռացնենք, ապա ճանճը կսկսի մաքրվել՝ թաթը թաթին քսելով և թևերից ինչ-որ բան քերելով: Մի՞թե տարօրինակ չէ:
8-3
Հայաստանում հանդիպող օձերը շատ են, դրանց տեսակների թիվը հասնում է 21-ի, որոնցից թունավոր են իժերի ընտանիքին պատկանող չորս տեսակները՝ տափաստանային, Դարևսկու, փոքրասիական իժերը և անդրկովկասյան գյուրզան: Սրանց թույնը արագ ազդում է հյուսվածքների վրա՝ խտացնելով արյան մակարդելիությունը, քայքայելով արյան կարմիր գնդիկները: Մեզ մոտ հանդիպում են ևս երկու տեսակի, բայց կեղծ թունավոր օձեր, որոնք վտանգ են ներկայացնում մանր կենդանիների համար: Դրանց մողասենման և կատվանման օձերն են:

Գոյություն ունեն արտաքին որոշ նշաններ, որոնցով հնարավոր է տարբերել թունավոր օձին ոչ թունավորից: Պետք է ասել, որ ոչ մասնագետի համար դա այնքան էլ դյուրին չէ: Իժերի ընտանիքին պատկանող օձերի աչքերի բիբերը ճեղքվածքի են նման, գլխի վերնամասը ծածկված է անկանոն դասավորություն ունեցող թեփուկներով, գլուխն էլ եռանկյունաձև է, ակնհայտորեն առանձնացված իրանից: Մինչդեռ ոչ թունավորների գլխի թեփուկները մարմնի թեփուկներից մեծ են, և գլուխն ու մարմինը առավել հարթ անցումով են կապված են: Նույնը չի կարելի ասել անդրկովկասյան գյուրզայի մասին, որի գլուխը խիստ սահմանազատված է մարմնից, և նրա խայթողի դեպքերը մեծ մասամբ մահացու ելք են ունենում:

Մուրացան

«Գևորգ Մարզպետունի», հայ անվանի գրող Մուրացանի(Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) պատմավեպ։ Հայ գրականության նշանավոր ստեղծագործություններից է: Պատմավեպը գրվել և առաջին անգամ հրատարակվել է 1896թվականին, Թիֆլիսի «Արձագանք» ամսագրում: Առանձին գրքով այն լույս է տեսել 1912 թվականին։Հեղինակը վեպում պատկերում է Հայաստանը 10-րդ դարում՝ արքա Աշոտ Բ Երկաթին, իշխան Գևորգ Մարզպետունուն, հայ-արաբական պատերազմը, երկրի ներսում տիրող իրավիճակը, տարբեր իշխանների ու նախարարների քաղաքականությունը և այլն։ Վեպը հիմնված է իրական պատմական փաստերի վրա։Նախքան գիրքը գրելը Մուրացանը քրտնաջան ուսումնասիրել է վեպում ներկայացված ժամանակաշրջանին վերաբերող հիմնական պատմական աղբյուրները: Հեղինակի նպատակն էր վեպը հնարավորինս հիմնել իրական պատմական փաստերի վրա։ Միաժամանակ Մուրացանը ցանկանում էր ընթերցողին փոխանցել «իր մտքերը, բարոյականությունը, համոզմունքները և կարծիքը»: Արդյունքում Մուրացանին հաջողվում է ստեղծագործությունը դարձնել հայրենասիրական և հերոսական պատմական վեպ, որն իր մեջ ռոմանտիզմի մասնիկներ է պարունակում: Մուրացանը ցանկանում էր Գևորգ Մարզպետունու կերպարի միջոցով ժողովրդին փոխանցել իր սերը հայրենիքի նկատմամբ։ Շատ քննադատներ կարծում են, որ Գևորգ Մարզպետունու շուրթերով խոսում է ինքը՝ հեղինակը։Այս ստեղծագործությամբ Մուրացանը ցուցադրեց հայ ժողովրդի հայրենասիրական ծրագրերը։ Հեղինակը նշում է. Ամեն մի գործ ստեղծելու ժամանակ իմ աչքի առաջ ունեցել եմ հայ ժողովուրդը, նրա անցյալը, նրա պատմությունը, նրա տխուր ներկան: Լավ եմ գրել, թե վատ, նրա համար եմ գրել, նրան եմ կամեցել իմ մտքերն ու զգացմունքները հաղորդել… Թշնամու դեմ կռվելը, հայրենիքի ազատության համար մեռնելը սրբազան պարտք է, այդ պարտքից ոչ ոք չպիտի փախչի: Հարկավոր է միայն անկեղծությամբ սիրել հայրենիքը, անձնվիրաբար գործել և վտանգներն արհամարհել:

Սևանա լճի գլխին սև ամպեր են կուտակվել

0b08f60932Անցյալ դարի կեսերին լճի մակարդակի արհեստական իջեցման հետևանքները դեռևս չբուժած` Սևանն այսօր կանգնած է հերթական ծանր փորձության առաջ․ ՀՀ կառավարությունը որոշել է իրականացնել «Սևանի իշխանի պաշարների վերականգնման և ձկնաբուծության զարգացման համալիր ծրագիրը», որի էկոլոգիական վտանգավոր հետևանքներն ուղղակի անկանխատեսելի ու անկառավարելի են։ Читать далее

Ալկեններ

Ալկեններ են  կոչվում այն  չհագեցած  ածխաջրածինները,  որոնց  բաղադրության  մեջ  կա  1  կրկնակի կապ:

Ընդհանուր  բանաձևը- CnH2n   n>2

Ալկեններին  բնորոշ է  շղթայի  ճյուղավորման,  երկրաչափական  կամ  տարածական,  ցիս-տրանս  իզոմերիա:

Հոմոլոգիական  շարքը.

—Էթէն C2H4

— Պրոպեն C3H6

— Բութեն C4H8

—Պենտեն C5H10

—Հեքսեն C6H12

—Հեպտեն C7H14

—Օկտեն C8H16

—Նոնեն C9H18

—Դեկեն C10H20

Ալկենների  քիմիական  հատկությունները

Ալկեններին  բնորոշ է  միացման  ռեակցիաները (ջրի  միացումը  կոչվում է  հիդրատացման,  ջրածնի  միացումը  հիդրման,  հալոգենների միացման  (F2, CL2 Br2 I2),  հալոգենաջրածինների  ռեակցիաները):
Ալկեններին  բնորոշ է նաև օքսիդացման (էպօքսիդացում,  թթվածնի  միացում,  հիդրօքսիլացում) ռեակցիաները:  Օքսիդացման  ռեակցիաներ են  նաև  այրման  ռեակցիաները:

Ալկենների  ստացումը
Ալկենները  ի տարբերություն  ալկանների  բնության մեջ  չեն հանդիպում: Պատճառը  կապի  առկայությունն է:

  • Լաբորատորիաներում  էթիլեն (էթեն)  ստանում են  էթիլսպիրտի  և  խիտ  ծծմբական  թթվի  խառնուրդը  տաքացնելիս:
  • Արդյունաբերության մեջ  էթիլեն ստանում են նավթի  կրեկինգից:
  • Ալկանների  կատալիտիկ  ջրածնազերծումից:

Այսօր Թռչունների պահպանման միջազգային օրն է

Ապրիլի 1-ին աշխարհում նշում են  Թռչունների պահպանման միջազգային օրը՝ սևեռելու մարդկանց ուշադրությունը այս փոքր էակների պահպանման խնդիրներին:

Երևանում թռչնաշխարհը վերջին 30 տարիների ընթացքում ենթարկվել ու ենթարկվում է լուրջ փոփոխության: Քաղաքաշինության, կանաչ գոտիների նվազման արդյունքում շատ երգեցիկ թռչնատեսակներ հեռացել են migration-birdsԵրևանից, որոնք բացի այն, որ էսթետիկ հաճույք էին պատճառում մարդկանց իրենց երգցողությամբ և տեսքով, նաև նրանք միջատակերներ են:

Նույնիսկ բուսաբանները նշում են, որ կան միջատներով վարակված այնպիսի ծառեր, որոնց ոչ մի թունաքիմիկատ չի օգնում: Սակայն հնարավոր է, որ որոշ թռչնատեսակներ լինեին քաղաքում, որոնք կսնվեին այդ միջատներով եւ մենք չէինք ունենա ծառերի նման վարակ:

Վերջին շրջանում նկատել եմ, որ Երևանի կենտրոնական փոխոցների ծառերի վրայից հանում, կոտրում են ագռավների բները, իբր թե, ագռավների կռռոցը խանգարում է բնակիչներին:

Իսկ ինչո՞ւ են ագռավները այդքան շատացել Երևանում..

Ագռավները  շատ սնվում են աղբով, և Երևան քաղաքն իրենց համար իդեալական բնակավայր է բազմանալու և ապրելու համար: Ագռավները սանիտարներ են, դա պետք է հաշվի առնել, նրանք մաքրում են մեր շրջապատը աղբից: Եթե մենք ուզում ենք, որպեսզի մեր քաղաքում ագռավների քանակը քչանա, ապա մենք պետք է շատ լուրջ վերաբերվենք և քաղաքի աղբահանությանը, և կանաչապատմանը: Ինչքան շատ կանաչ տարածքներ ունենանք՝ այգիներ, ծառեր, այնքան շատ երգեցիկ թռչուններ կգան, ինչքան մաքուր լինի մեր քաղաքը աղբից, այնքան ագռավները քիչ կլինեն:

 

Պատմություն

Ա. Ազատագրական մտքի կողմնորոշումը և հիմնավորումը. Իսրայել Օրի, Հովսեփ Էմին

Բ. Սեփական դրսևորումները. զինված պայքարը Սյունիքում և Արցախում

Գ. Ռուսական կողմնորոշում. ազատագրու՞մ, թե ձուլում

Նախաբան

Հայաստանում ազատագրական պարտությունից հետո ազատագրական միտքը 18-րդ դարի երկրորդ կեսին հիմնավորվեց հայկական գաղթավայրերում: Հայկական սփյուռքի գաղթավայրերից առավել ակտիվ էին Ռուսաստանինը և Հնդկաստանինը: Ռուսական կայսրությունում հայերին նրանց հայրենիքի ազատագրման դատարկ հույսեր էին տալիս: Ռուսաստանը նպատակ ուներ ճանապարհ հարթել դեպի միջերկրական ծով և Հնդկական օվկիանոս` այդ ճանապարհին գրավելով Հայաստանը: Հնդկաստանում հաստատված հայերը զբաղվում էին տարանցիկ առևտրով և իրենց ձեռքում խոշոր կապիտալներ էին կուտակել: Երբ Հնդկաստանը դարձավ Անգլիայի գաղութը, տեղի հայերը սկսեցին խոշոր տնտեսական կորուստներ կրել` չդիմանալով Անգլիացիների հետ տնտեսական մրցակցությանը: Հայերի մոտ առաջացավ անկախ Հայաստան իրենց տնտեսական գործնեությունը տեղափոխելու գաղափարը:

1769թին հայ ձեռնարկատեր Մովսես Սարաֆյանը կազմեց Հայաստանի ազատագրության ծրագիր: Այս ծրագրով ռուսները մտնելու էին Անդրկովկաս, ազատագրելու էին արևելյան Վրաստանն ուարևմտյան Հայաստանը, ապա երկու ուղղություններով`Ախրքալաք-Էրզրում, Երևան Վանուղղություններով մտնելու էին արևմտյան Հայաստան և ազատագրելու էին այն: Ռազմականգործողությունների համար ծախսվող ֆինանսական միջոցները տրամադրելու էին հայերը և Հայողեկեղեցին: Սակայն այս ծրագրից ռուսաստանի արտաքին գերատեսչության ղեկավար կոմս Պանինինհետաքրքրեց միայն, թե հայերը ինչպիսի օգնություն կարող են տրամադրել ռուսական բանակին: 1771թին Հնդկաստանի Մադրաս քաղաքում ստեղծվեց հայ իրականության մեջ առաջինհասարակական-քաղաքական խմբակը: Այն գլխավորում էր մեծահարուստ ակնավաճառ Շահամիր Շահամիրյանը: Խմբակի անդամներն էին Շահամիրյանի երկու որդիները, արցախցի Մովսես Բաղրամյանը և ԳրիգորԽոջաջանյանը:  1773թ-ին այս խմբակում լույս ընծայվեց «նոր տետրակ, որ կոչի հորդորակ»գրքույկը:  Այստեղ ներկայացված էին Հայաստանի ազատագրության ուղենիշները. հայերի շրջանումտարածվելու էր լուսավորություն, կրթված ազգը չհանդուրժելով օտարի լուծը ապստամբությանճանապարհով անկախություն էր նվաճելու:  1787-1788թթ. Մադրասի խմբակը լույս ընծայեցՇահամիր Շահամիրյանի հեղինակած «Որոգայթ փառաց» գիրքը: Այս գրքի սկզբում ներկայացված էր Հայաստանի համառոտ պատմությունը: Գրքի մեծ մասը ապագա անկախ Հայաստանի 527 հոդվածից բաղկացած սահմանադրությաննախագիծն էր:  Նախորդ «Նոր տետրակի» հեղինակը Մովսես Բաղրամյանն էր, չնայած գրքույկիկազմի վրա Շահամիր Շահամիրյանի որդու` Հակոբի անունն էր:  Տեղեկանալով գրքույկիբովանդակությանը Ամենայն Հայող կաթողիկոս Սիմոն Երևանցին հրամայեց գրքույկի օրինակներըվառել և բանադրեց Մովսես Բաղրամյանին: Ազատագրական շարժման այս փուլի ամենակառկառունդեմքը Հովսեփ Էմինն էր: էմինր ծնվել է 1726 թ. Պարսկաստանի Համադան քաղաքում: 40-ական թթ. սկզբներին հայրը առևտրական գործերովտեղափոխվել էր Կալկաթա, ուր մի քանի տարի անց Հաստատվելէր նաև րնտանիքը: 1745 թ. էմինը ընղունվումէ Կալկաթայի անգլիական քոլեջը՝ ուսումնառության ընթացքումցուցաբերելով արտակարգ ընդունակություններ ու գերազանցառաջադիմություն: Այստեղ նա հաղորդակցվեց եվրոպացիներին,ծանոթացավ նրանց մշակույթին:Քոլեջից ոչ հեռու գտնվում էրբրիտանական մի զորանոց և պատանին ժամերովհափշտակությամբ դիտում էր զինվորների վարժանքն ուռազմական խաղերր: Այդ ժամանակ էլ էմինը որոշում է դառնալզինվորական, որպեսզի «կարողանար որպես եվրոպական սպագնալ Հայաստան և օգտակար լինել իր հայրենիքին»: Երբ նա այդմասին հայտնում է հորը, վերջինս կտրականապես մերժում էորդու առաջարկը: Իր նպատակն իրականացնելու համար էմինըորոշում է գաղտնի մեկնել Անգլիա; Նա վարձվում է Անգլիաուղևորվող«Վալպոլ» առագաստանավի վրա որպես սպասավոր:Յոթամսյա երկարատև ու ծանր նավարկությունից հետո՝ 1751 թ.սեպտեմբերի 14-ին էմինը հասնում է Անգլիա: Զինվորականդպրոց ընդունվելու նրա փորձերն ավարտվում են անհաջողոլթյամբ: Պարզվեց, որ նմանուսումնական հաստատություն րնգունվելու համար անհրաժեշտ են հեղինակավոր մարդկանցերաշխավորագրեր ու հանձնարարագրեր: էմինը հաճախում է հանրակրթական մասնավոր դպրոց:Ապրում է ծանր ու չարքաշ կյանքով: Ուսման վարձր վճարելու և գոյությունը պաշտպանելու համարմիաժամանակ ստիպված է լինում աշխատել բեռնակիր, դռնապան, բանվոր, փոստատար, գրագիր: Եվ այսպես չորս տարի: 1771թ-ին Հնդկաստանի Մադրաս քաղաքում ստեղծվեց հայ իրականության մեջ առաջին հասարակական-քաղաքական խմբակը: Այն գլխավորում էր մեծահարուստ ակնավաճառ Շահամիր Շահամիրյանը: Խմբակի անդամներն էին Շահամիրյանի երկու որդիները, արցախցի Մովսես Բաղրամյանը և Գրիգոր Խոջաջանյանը: 1773թ-ին այս խմբակում լույս ընծայվեց «նոր տետրակ, որ կոչի հորդորակ» գրքույկը: Այստեղ ներկայացված էին Հայաստանի ազատագրության ուղենիշները. հայերի շրջանում տարածվելու էր լուսավորություն, կրթված ազգը չհանդուրժելով օտարի լուծը ապստամբության ճանապարհով անկախություն էր նվաճելու: 1787-1788թթ. Մադրասի խմբակը լույս ընծայեց Շահամիր Շահամիրյանի հեղինակած «Որոգայթ փառաց» գիրքը: Այս գրքի սկզբում ներկայացված էր Հայաստանի համառոտ պատմությունը: Գրքի մեծ մասը ապագա անկախ Հայաստանի 527 հոդվածից բաղկացած սահմանադրության նախագիծն էր: Նախորդ «Նոր տետրակի» հեղինակը Մովսես Բաղրամյանն էր, չնայած գրքույկի կազմի վրա Շահամիր Շահամիրյանի որդու` Հակոբի անունն էր: Տեղեկանալով գրքույկի բովանդակությանը Ամենայն Հայող կաթողիկոս Սիմոն Երևանցին հրամայեց գրքույկի օրինակները վառել և բանադրեց Մովսես Բաղրամյանին: Ազատագրական շարժման այս փուլի ամենակառկառուն դեմքը Հովսեփ Էմինն էր: Էմինը ծնվել է 1726թ-ին Պարսկաստանի Համադան քաղաքում:

Թուրքպարսկական պատերազմների հետևանքով ավերակներիվերածված Հայաստանում առաջ եկավ ազատագրվելու ձգտում: 1577թ. Էջմիածնում տեղի ունեցավ առաջին գաղտնի ժողովը, որըորոշեց Ամենայն Հայոց կաթողիկոսին ուղարկել Եվրոպաօգնությայն ակնկալիքով: 1562թ. Սեբաստիա քաղաքում տեղի ունեցավ մեկ այլ գաղտնիժողով, որը որոշեց իրեն արքայական ծագում վերագրող ԱբգարԵվդոկացուն ուղարկել Հռոմ պապի հետ բանակցություններ: 17-րդ դարի առաջին կեսին Ֆրանսիայի թագավոր ԼյուդովիկոսXIV-ի հետ Հայաստանի ազատագրման նպատակովբանակցություններ էր վարում Մուրադ Բաղիշեցին: Այս բանակցությունները անպտուղ էին և ոչնչի չհանգեցրին: 1677թ. Էջմիածնում տեղի ունեցավ երկրորդ գաղտնի ժողովը,որը ղեկավարում էր Հակոբ IV Ջուղայեցին: Ժողովը որոշեց Հայաստանի ազատագրության ակնկալիքովՀակոբ Ջուղայեցու գլխավորությամբ պատվիրակությունըուղարկել Եվրոպա: Սակայն Հակոբ Ջուղայեցին 1680 թ. Կ. Պոլսում մահացավ: Պատվիրակությունը ցրվեց: Միակ անձը, որը շարունակեց ճանապարհը դեպի Եվրոպա, Սիսիանի մելիք Իսրայելի որդին էր`Յավրի անունով: Վերջինս սկզբում բնակություն հաստատեց Վենետիկում, ապա մեկնեց Ֆրանսիա, մտավ զինվորականծառայության մեջ և հեծելազորի կապիտանի աստիճանով մասնկացեց Անգլո-Ֆրանսիականպատերազմին: Գերի ընկավ և ազատ արձակվելով գերությունից` բնակություն հաստատեց Պֆալցի իշխանությունում:Եվրոպայում Յավրին հայտնի էր Օրի անունով: Կարճ ժամանակահատվածում Օրին մտերմացավ Պֆալցի կայսրընտիր  Հովհան-Վիլհելմի հետ:Իսրայել Օրուն հաջողվեց համոզել Հովհան-Վիլհելմին ուշադրություն դարձնել հայ ժողովրդիճակատագրին:  Նա ծրագիր ներկայացրեց, որի համաձայն 20-25.000-անոց եվրոպական բանակըԼեհաստանի և Ռուսաստանի տարածքով հասնելու էր Աստրախան և նավերով դուրս էր գալու ափ`ներկայիս Բաքվի մոտ, ապա Արևելյան Անդրկովկասում միավորվելով 100.000-անոց հայկականապստամբ բանակի հետ` 20 օրում ջախջախելու էր 5.000-անոց պարսկական բանակը և գրավելու էրԱրևելյան Հայաստանի կենտրոն Երևանը: Օրին Երևանը ներկայացնում էր Անդրկովկասում որպեսմիակ բերդը:  1698 թ. Հովհան-Վիլհելմը Իրայել Օրուն ուղարկեց Հայաստան իրավիճակին տեղումծանոթանալու նպատակով: 1699թ. Իսրայել Օրին ժամանեց Հայաստան, սակայն հասնելով Էջմիածին` չհանդիպեց ԱմենայնՀայոց կաթողիկոս Նահապետ Եդեսացուն, քանի որ վերջինս Լեոյի պատկերավոր բառերով ասած«փարաջա հագած փաշա էր»: Իսրայել Օրին մեկնեց Զանգեզուր և որոշ տվյալներով նաև Ղարաբաղ: Վերադառնալով Զանգեզուր` Անգեղակոթ գյուղում 1699թ. ապրիլին Իսրայել Օրու նախագահությամբտեղի ունեցավ ժողով, որին մասնակցում էին Սյունիքի և Արցախի մելիքները: Անգեղակոթում որոշումընդունվեց մելիքների անունից օգնություն խնդրել ինչպես Հովհան-Վիլհելմից, այնպեսլ էլ Հռոմիպապից: Հովսեփ էմինը Անգլիայում: XVIII դարի երկրորդ կեսին հայ ազատագրական շարժումների կենտրոնըՀայաստանից տեղափոխվում է գաղթավայրեր: Դա ուներ իր պատճառները: Երեքհարյուրամյաազատագրական ելույթները, բանագնացությունները և անարդյունք բանակցություններն ունեցան նաևբացասական հետևանքներ: Հայաստանում այլևս ո՛չ ներուժ էր մնացել և ո՛չ էլ համապատասխանգաղափարական միջավայր: Այդ ժամանակաշրջանի հայաստանյան իրականության մեջ փաստորենհնարավոր չէր ազատագրական շարժման կենտրոն ունենալ: Ահա թե ինչու հայ ազատագրականմիտքը ստիպված էր վերադասավորել իր ուժերը, փոխել աշխարհագրական ու սոցիալականմիջավայրը, մարտավարությունը:   XVIII դարի կեսերին ազատագրական գաղափարախոսությունըհամարվում է նաև գաղութահայությանը: Այս նոր պայմաններում հայ ազատագրական շարժմանհիմնական կրողն ու գաղափարախոսը դառնում է վաճառականությունը, որը շատ էական գծերովտարբերվում էր նախորդ փուլերի վաճառականությունից: Սա ավելի կազմակերպված էր, կրթված ունախանձախնդիր: Հիշյալ երևույթները ցայտուն դրսևորվեցին հատկապես Հնդկաստանի ևՌուսաստանի հայկական գաղթավայրերում, որոնք էլ դարձան XVIII զարի երկրորդ կեսի հայազատագրական շարժման ակնառու կենտրոններ:

Աղբյուրներ՝

Հայկական հանրագիտարան, ԵՊՀ Հայագիտական Հետազոտությունների ինստիտուտ, Վիկիպեդիա

 

 

My dream job

I want to become a doctor. I like this profession and I am eager to get a medical education and work at a hospital. I am interested in this career because I like to help people. Doctors will always be needed.I understand that it is necessary to study a lot to become a doctor. I also understand that this profession requires great responsibility because it deals with the most precious thing that a person has — with his health.